Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

Ευχαριστώ τη ζωή, που μου έχει δώσει τόσα πολλά
Μου έδωσε δυο δέσμες φωτός, που όταν είναι ανοιχτές
Μπορούν να ξεχωρίσουν καθαρά το μαύρο από το άσπρο
Και στον ουρανό ψηλά, το έναστρο βάθος της
Και μέσα από το μεγάλο πλήθος
Αυτόν που αγαπώ

Ευχαριστώ τη ζωή, που μου έχει δώσει τόσα πολλά
Μου έδωσε ένα αυτί που σε όλο του το εύρος
Καταγράφει μέρα και νύχτα γρύλους και καναρίνια
Σφυριά και μηχανές και τούβλα και καταιγίδες
Και την απαλή φωνή του αγαπημένου μου


Ευχαριστώ τη ζωή, που μου έχει δώσει τόσα πολλά
Μου έδωσε φωνή και το αλφάβητο
Με αυτά τις λέξεις που σκέφτομαι και ονομάζω
"Μητέρα", "φίλε", "αδερφέ" και το λαμπερό φως
Και το δρόμο της ψυχής απ'όπου έρχεται η αγάπη


Ευχαριστώ τη ζωή, που μου έχει δώσει τόσα πολλά
Μου έδωσε την ικανότητα να περπατώ με τα κουρασμένα μου πόδια
Με αυτά έχω βρεθεί σε πόλεις και σε λάσπες
Σε κοιλάδες και ερήμους, βουνά και πεδιάδες
Και στο σπίτι σου, στο δρόμο σου και στην αυλή σου


Ευχαριστώ τη ζωή, που μου έχει δώσει τόσα πολλά
Μου έδωσε μια καρδιά, που κάνει το σώμα μου να ριγεί
Όταν βλέπω τον καρπό του ανθρώπινου μυαλού
Όταν βλέπω καλό τόσο μακριά απο το κακό
Όταν κοιτάζω μέσα στη διαύγεια των ματιών σου


Ευχαριστώ τη ζωή, που μου έχει δώσει τόσα πολλά
Μου έδωσε γέλιο και μου έδωσε λαχτάρα
Με αυτά ξεχωρίζω τη χαρά από τον πόνο
Τα δυο υλικά από τα οποία είναι φτιαγμένα τα τραγούδια μου
Όπως και το δικό σου τραγούδι, που είναι το ίδιο τραγούδι
Και το τραγούδι κάθε ανθρώπου, που είναι το δικό μου τραγούδι


Ευχαριστώ τη ζωή

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

γύριζα τις σβούρες ανάποδα μικρή. χα. το θυμήθηκα τότε στο σινεμά λίγο πριν γίνουν οι κόρες των ματιών μου πολύ πολύ μικρές και γείρω στο πλάι, Κούτα.
Αν μπορούσα να βάλω το χέρι στο κεφάλι μου και να βγάλω αυτό το πράγμα που έχει κάνει κατάληψη εκεί και δεν ελέγχω πια τίποτα.. Όχι μόνο αυτό, αλλά σκέφτομαι και τα πιο ηλίθια πράγματα ως πιθανές 'λύσεις'.

Σταμάτα επιτέλους να ασχολείσαι τόσο με τον εαυτό σου. Έχω βαρεθεί τις ασυναρτησίες σου.

Ας ελπίσουμε εκεί που θα πάω να μην γυρίσω μερικά χρόνια πίσω (πάλι). Και πόσο φοβάμαι...

Δευτέρα, 16 Αυγούστου 2010

ο μάι γκαντ ο μάι γκαντ ο μάι γκαντ



ήρθα μέχρι εδώ, γιατί να πάω πάλι πίσω... δε θέλω να πάω πάλι πίσω, όσο το σκέφτομαι, με κουράζει
ήμουν δύσκολη, και για μένα. δε θέλω να πάω πάλι πίσω
τι θα κάνω χωρίς αυτό;

Δεν έπρεπε... αλλά το είδα
Μάλλον δεν είναι τίποτα, έχει λήξει (μάλλον) ο.0 . αλλά δε μου άρεσε. (τι να κάνω; it's not that I'm forcing it, duh)
Δεν είναι και μπιγκ ντίελ...
But IT DRAGS ME BACK
strangling me
I feel the Void twisting under my feet. Again

And I'm here, making all those chocking-strangling sounds, those painful, long 'uuh's, and then hiding my face on my knees, and then staring at the void below me

and then the meanie me comes out

Shh....

Τρίτη, 6 Ιουλίου 2010

I accept that (and that, and that....)

Γιατί να χρειάζονται seeds για να κατέβει ένα torrent? Γιατί να μην αρκεί το ότι κάποιος το ανέβασε σε ένα site? 
Ε ναι, ο κόσμος δεν είναι τέλειος. Αλλά είναι τόσο ουτοπικό αυτό;;
Κατέβα didi's son...... Κατέβα............... 
(@#&%^!*$&#)


Με ενοχλεί η αποδοχή μου. Εγώ την έφερα?
Έρχεται και κολλάει στα πάντα. Έιναι ενοχλητικό!!
Ό,τι κι αν συμβεί, τελικά θα το δεχτώ. Όσο πάει, η διαδικασία συμβαίνει όλο και πιο γρήγορα, όλο και πιο ήσυχα...
Από τη μια, αυτό ίσως είναι καλό..

Θυμάσαι τότε που σε όλα βάζαμε ταμπέλες; Που ακυρώναμε ή κυνηγούσαμε άτομα μόνο από το ντύσιμο και τη μουσική που άκουγαν? Που στις λέξεις 'ποπ', 'χιπ χοπ', 'ραπ', κτλ κάναμε 'μπλιααααααα' και μια πολύ ωραία άσχημη γκριμάτσα?
Τότε που νοοτροπίες που απείχαν της δικής μας σημειώνονταν ως 'λάθος' και διαγράφονταν. Τον καιρό των ισχυρών αντιπαραθέσεων γίνονταν όλα αυτά....
Ναι, τότε που ήμασταν μικρά. 
Για το καλύτερο έφυγαν όμως, έλεγα. Αυτό σημαίνει 'ωριμότητα' και 'όπεν μάιντ' και μερικές ακόμα αρετές. Τώρα δεν είμαι σίγουρη :/ 
Καλά όλα αυτά. Δίνουν πάντα περισσότερη τροφή για σκέψη -και πάντα τη χρειαζόμαστε, δεν είναι ποτέ αρκετή-. Ναι ρι, αλλά.... Όταν το μυαλό σου γίνεται περιβόλι, κάπου εκεί χάνεσαι :$ Όχι?
Καλό το να βλέπεις το ίδιο πράγμα από 1000 διαφορετικές οπτικές γωνίες, το κατανοείς καλύτερα (όταν το σηκώνει η κατάσταση), αποδέχεσαι ευκολότερα άλλους ανθρώπους (μπορεί να μην είναι και διαμάντια, αλλά ακόμα και τα βαβα έχει ενδιαφέρον να τα παρατηρείς. Και ο σοφός θα αποκομήσει πράγματα και από τον μαλάκα, χμ Photobucket ). Αλλά...... Ποιος είσαι στο τέλος??

Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

Ποιός άρρωστος πίνει ζεστή σοκολάτα τον Ιούλιο?

i guess me crying for it is ok



You really brushed my hair till I fell asleep. What would I do without you Sis...



The sickness will be long gone tomorrow, I feel it!
Ποιός αρρωσταίνει μες στον Ιούλιο? :/


Ξέρω γιατί δε διάβαζα manga! Όχι επειδή δε μου άρεσε.... Αν και το ότι δε βολεύει η καρέκλα του πισι και προτιμώ τη μυρωδιά του βιβλίου -no pervert- ήταν αρκετά καλά επιχειρήματα...
Αλλά.. Τι ενθουσιασμός!!
Φοβάμαι ότι θα γεράσω περιμένοντας να βγει η 3η σεζόν, και με τρώει η αγωνία (εδώ και έξι μήνες, εφ εφ ες!!!). Το manga είναι ofc πιο μπροστά, οπότε είπα να το κοιτάξω. (ένα-δυο eps μωρε, σιγά....). Δυσκολέυτηκα να βρω torrent. Και εκεί, κάπου στο μυαλό μου ακούστηκε μια φωνή, σαν απο μακριά (τύπου-> το πουλί 'NEVER NEVER' εκεί που όλοι περιμένουν να δουν τη φάτσα του Kakashi :Ρ) που έκρωξε ένα site, που είχα μόνο μια φορά επισκεφτεί.
'ONEMANGA ONEMANGA'
Ε δεν είχα ώρα να κάτσω να διαβάσω τώρα.. Άνοιξα μόνο το πρώτο ep, στη πρώτη σκηνή, να δω πώς είναι. Φοβερός, απερίγραπτος ενθουσιασμός!!! Δε μπορώ να περιμένω μέχρι το βράδυ που θα ξανανοίξω το πισι για να διαβάσω!


Τελικά μ'αρέσει κι εμένα η φάση του manga ρε.... Ναι ^^

Πέμπτη, 10 Ιουνίου 2010

dont wanna remember a thing

Τι να βάλω στη πλέιλιστ? Αυτά που δεν ακούω ποτέ. Πια.
Βλέπεις, τίποτα δε σε θυμίζει.Τίποτα δε συνδέεται με σένα. 
Δεν υπάρχουν υπολείματά σου πάνω μου, τίποτα δικό σου.
Και σιγά μη σ'έβλεπα ποτέ στον ύπνο μου.
(αδικαιολόγητο, δεν είναι; Δε θα πω ότι δε μπορώ να το προσπεράσω. Δε θα το παραδεχτώ. Απλά χρειάζομαι ακόμα λίγο χρόνο.)

Σε φανταστικούς διαλόγους (σαν αυτούς στα όνειρα που δε βλέπω) εσύ διαμαρτύρεσαι κι εγώ φωνάζω. Ξέρεις, ό,τι δεν έκανα πριν τρια χρόνια

'θα ήταν καλύτερα να διακόψουμε. Φώναξε, βρίσε, κάνε ό,τι θες'
'Εντάξει'


Στοίχημα ότι δε περίμενες ένα σκέτο 'εντάξει', ε? Στοίχημα ότι σε αιφνιδίασα. Χα! Ε;
Κοίτα, ούτε κι εγώ το περίμενα. Αλλά όταν το κεφάλι σου είναι μηδέν.. είναι σαν το χέρι σου, όταν ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι κοιμόσουν πάνω του όλη νύχτα. Και παρ'όλο που το μυαλό σου στέλνει εντολή για να κινηθεί, δε το νιώθεις, δε κουνιέται. (μόνο εγώ το παθαίνω αυτό? Πάλι?)

Σταμάτα να πετάγεσαι μπροστά μου. Σταμάτα... Βγες απ'το κεφάλι μου
Υπάρχει κενό, δεν υπάρχεις εσύ. Δε σε θυμάμαι. Δε θυμάμαι τις ώρες, τις μέρες, τα χρόνια που πέρασα μαζί σου. Ποτέ δεν έκατσα δίπλα σου. Μόνη καθόμουν. Δε σε ξέρω. Όχι, δε σε ξέρω και δε σε ήξερα. Ποτέ

Φοβάμαι κάθε φορά που πετάγεσαι. Νιώθω την ανάγκη να προστατέψω αυτά που έχω, γιατί θα προσπαθήσεις να τα πάρεις. Μπορείς να καταλάβεις τι είναι σημαντικό, και βέβαια μπορείς. Γιατί όμως να το κάνεις αυτό; Γιατί το έκανες αυτό;
Η αλήθεια είναι πως δε το χέζει κανείς, αλλά γιατί το έκανες;

Εγώ ξέρω ότι δεν ήσουν καλα! Το ξέρω! Ίσως μάλιστα να ήσουν χειρότερα από μένα! 

Γιατί μέσα απ'όλο αυτό να βγω... έτσι; Γιατί να αλλάξω τόσο; Και γιατί δε φεύγουν αυτές οι απαίσιες σκέψεις; ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΑΥΤΑ

Δε θέλω να σε βλέπω.  Go to hell
Go to hell
Go to hell
Go to hell
Go to hell
Go to hell
Go to hell
Go to hell



θα μπορούσα να το φωνάζω όλη μέρα..



και ρωτάνε άκυροι 'και, ρε συ, γιατί έγινε όλο αυτό;'
'ε... δε....'
δε ξέρω
Μα δε θα ρωτούσα γιατί. Αν μου δινόταν η ευκαιρία δε θα ρωτούσα το γιατί. Άλλο πράγμα θα ρωτούσα. Ήρεμα και πάλι. Με μια ηρεμία που δεν αναγνωρίζω ακόμα, χωρίς την υστερία που με χαρακτήριζε τρια χρόνια πριν.
Ήταν και για σένα έτσι; Ήταν και για σένα τόσο μεγάλο το κενό; Ήσουν στη τελική αυτό που νόμιζα;

δεν άκουσα ούτε το μισό από το πρώτο τραγούδι. Ξέχασα να σου πω ότι βρήκα τους στίχους

Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2010

(φουυυυυ....... χλιουπ)

Τσαγάκι με μέλι και κασκόλ και ζακέτα μες στο σπίτι.
Και δε συμμαζεύεται. 
Δε πειράζει όμως. Όσο η Lucy san μπορεί να κάνει τούμπες όλα θα πάνε καλά.
Και όσο μπορούμε να παίζουμε dota, φυσικα....
                                                  Shallow be thy game.